Appartementen in dorpse maat

Twaalf appartementen die er vanaf de straat uitzien als een groot woonhuis. In een dorp is dat vaak de enige manier om verdichting geaccepteerd te krijgen.

Door het gebouw onder één kap te brengen en met dakkapellen te werken blijft de maat vertrouwd, terwijl het programma fors is.

De entree ligt in het midden, met de balkons erboven. Dat maakt de voorgevel symmetrisch en rustig.

Waarom het op een huis moet lijken

Twaalf woningen op een kavel waar eerder een of twee huizen stonden, is in een dorp zelden vanzelfsprekend. De weerstand gaat bijna nooit over de aantallen maar over het beeld: een blok tussen de huizen.

Daarom is hier eerst naar de verschijningsvorm gekeken en pas daarna naar de stapeling. Als het van de straat af leest als een groot woonhuis, verdwijnt het grootste bezwaar vanzelf.

Alles onder een kap

Het gebouw ligt onder een doorlopende kap met een steile helling, net als de woningen eromheen. Een plat dak had hetzelfde programma gekund, maar dan was het volume meteen een blok geweest.

Door de derde laag in die kap op te nemen wordt een hele woonlaag aan het oog onttrokken. Vanaf de stoep tel je twee lagen en een dak, en dat is de maat die hier vertrouwd aanvoelt.

Dakkapellen in plaats van een hele laag

In het dakvlak zitten dakkapellen die het licht naar de bovenste woningen brengen. Ze staan op regelmatige afstand, wat het lange dakvlak ritme geeft.

Een doorlopende opbouw had meer ruimte opgeleverd, maar had het dak ook in een gevel veranderd. Losse kapellen laten het dak dak blijven.

Een symmetrisch gezicht

De entree ligt in het midden, met de balkons erboven en de brede topgevel eromheen. Daardoor heeft de voorgevel een duidelijk midden.

Symmetrie is bij een gebouw met veel gelijke woningen een rustmiddel. Zonder midden wordt zo een gevel al snel een reeks herhalingen zonder begin of eind.