Schuurwoning met verlichte houten gevel

Licht dat langs het hout strijkt

De armaturen zitten achter de kolommen en schijnen omhoog tegen de gevel. Daardoor zie je het licht wel maar de lichtbron niet, en komt de structuur van het verticale hout naar voren.

Dat is iets anders dan een gevel aanstralen. Bij licht van veraf wordt een gevel een plat vlak; bij licht dat er vlak langs strijkt gaat elke naad tussen de delen meedoen.

De vorm komt van de schuur

Een langgerekt volume, een strak zadeldak en geen overstek aan de kopse kanten. Dat is de opzet van de schuren die hier van oudsher op de erven staan.

Die vorm is overgenomen en niet nagebootst. De verhoudingen kloppen met wat er in de omgeving staat, de invulling is die van een woning, en daardoor hoeft het gebouw zich nergens voor te verontschuldigen.

Een lange zijde die opengaat

De zuidzijde is over de volle lengte geopend, met kolommen die het dak dragen. Alles wat dicht moet blijven zit aan de andere kanten.

De kolommen staan ver genoeg naar voren om de hoge zomerzon van het glas te houden. De lagere winterzon komt er juist onderdoor, tot achter in de woonkamer.

Weinig detail, strakke openingen

De openingen zitten strak in het gevelvlak, zonder omlijsting en zonder profiel. Hoe minder randen er zijn, hoe meer de gevel als een doorgaand vlak blijft lezen.

In de kopgevel zitten alleen twee kleine ramen. Die houden de bovenverdieping bewoonbaar zonder dat het grote gesloten vlak eronder zijn rust verliest.

Hout dat niet overal even snel vergrijst

De delen staan verticaal. Dat is niet alleen een beeldkeuze: water loopt er sneller af dan bij horizontale delen, en de gevel droogt daardoor regelmatiger.

Toch ziet het er niet overal hetzelfde uit. De kopgevel staat open in weer en wind en is al naar grijs getrokken; onder de overkapping is het hout nog warm van kleur.

Dat verschil is geen gebrek. Het laat zien waar de woning beschut is en waar niet, en het verdeelt het lange gevelvlak in stukken zonder dat er een tweede materiaal aan te pas komt.

Het gebouw staat vrij in het veld

De woning ligt los op de kavel, met weiland eromheen en een bestaand erf op afstand. Er is dus geen rooilijn en geen buurpand dat de plaatsing bepaalt.

Dat geeft vrijheid en het legt tegelijk iets vast. Een volume dat van alle kanten te zien is, moet ook van alle kanten kloppen, en dat lukt eenvoudiger met een vorm die uit zichzelf al af is.